Jan Luksemburski Jan I Luksemburski, Jan ślepy (czes. Jan Lucemburský, niem. Johann von Luxemburg) (ur. 10 sierpnia 1296, zm. 26 sierpnia 1346) – syn cesarza rzymsko-niemieckiego Henryka VII, od 1309 hrabia Luksemburga, od 1310 król Czech, w latach 1310-1335 tytularny król Polski.

“ W 1310 r. Jan Luksemburski ożenił się z Elżbietą, córką króla Czech Wacława II. Z tego małżeństwa pochodzili: ”

Koronę czeską po wymarłych Przemyślidach, dzięki małżeństwu z Elżbietą, córką Wacława II uzyskał dla niego ojciec-cesarz, co dało początek i podstawy do szybkiej kariery dynastii Luksemburgów. Przeniósł ciężar ekspansji czeskiej z południa - Austrię i Styrię na stałe przejęli Habsburgowie, w kierunku północnym - uzależniając i hołdując księstwa śląskie. Objął je po zjeździe w Wyszehradzie 1335. Pretendował także do tronu polskiego; do 1336 był powszechnie uznawany za króla Polski choć się nie koronował.


W 1310 r., aby zjednać szlachtę czeską, wydał dla niej przywilej (obietnica nie obciążania podatkami, nienaruszalność majątków, ograniczenie obowiązków w zakresie służby wojskowej). W swym rodzimym księstwie znany jest z tego, iż zapoczątkował dobroczynny festiwal Scheuberfouer organizowany od 1340 roku na placu de Glacis w Luksemburgu.
Wikipedia